Birkaç ay önce Kutay Ersöz'ün blogunda yazdığı yazıdan sonra ben de yazmak istedim ama başaramadım. Evet, konu Hamburg maçı belki sonrası da olur bilemiyorum.
Yıl 2009, aylardan mart, 19.gün. Benim için başka yıllardaki özelliği doğum günüm olması. O yıl bir özelliği daha var: Galatasaray'ın UEFA Kupası'nda finale yani Kadıköy' gitmek için oynayacağı bir maç. O zamanlar ergen ve ateşli bir fanatiğim; takımda olan bitenlere hiç dikkat etmiyorum, Skibbe gönderilince "oh iyi oldu defoldu gitti" falan diyorum, Bülent Korkmaz gelince "süper oldu bundan sonra sırtımız yere gelmez" diye düşünüyorum. Kafam takım içindeki "takım" olgusuna basmıyor. Sorun varsa teknik direktördedir sonuçta öyle değil mi? Rijkaard zamanı suratıma çarpacak acı gerçekleri fark etmekten acizim. Oyuncular formsuz mu? Olabilir canım sonuçta teknik direktörün görevi onları formda tutmak değil mi? Göz göre göre hatalar mı oluyor? Niye olmasın ki futbolcu bu yapabilir. Yönetim teknik direktörün yardımcılarını mı kovmuş? Adnan başkanımız en iyisini bilir.
4-3lük Bordeaux maçından sonra bir videoya denk gelmiş, bu yazının aynı başlığıyla onu paylaşıyor Atahan Altınordu. Mor ve Ötesi'nin Büyük Düşler şarkısıyla öyle tanışıyorum. O şarkı Hamburg maçlarına kadar marş oluyor resmen, serviste okula giderken en az bir kere dinliyorum. Şükrü Saraçoğlu'nda takımın sahaya çıkışını hayal ediyorum, Arda'nın pasında Baros'un atacağı golü tasarlıyorum kafamda, Kewell'ın Bordeaux'a attığı golden güzelini atacağını düşünüyorum, Mehmet Güven'in bile sonradan oyuna girip bir şeyler yapacağına inanıyorum yani tam anlamıyla şarkının hakkını vererek Büyük Düşler görüyorum.
Deplasmandaki maçtan 1-1 ile dönüyoruz. 10 kişi kalıyoruz, Kewell stoper oynuyor, Ayhan gol atıyor, Lincoln oyundan alınırken tavır yapıyor atarlanıyor. Bazı maçlar olur, buradan bu sonucu aldıysak sonuna kadar götürürüz dersiniz, bana göre öyle bir maçtı işte, değilmiş.
Maçtan birkaç gün önce de final biletim elime geçince tamam diyorum her şey kupanın geleceğinin işareti. Maç günü okula gidiyorum ama pek bir şey olmamış olacak ki sadece akşam yapılan ufak kutlamayı hatırlıyorum o güne dair maçtan başka. Galatasaraylı olmayan babam, ben bunun heyecanına dayanamam diyerek uyumaya gidiyor. O yaz sinirinden dolayı kalbinin tekleyip, ameliyat olduğunu düşününce bugün, maçı izlememekle çok doğru bir hareket yaptığını anlıyorum.
Maçı ZDF'den izliyorum. Kewell'ın attığı ilk gole kadar salonda volta atıp duruyorum, Bülent Korkmaz'ın nasıl öyle sakin kalabildiğine şaşırıyorum. Gol esnasında bağırıp babamı uyandırmamak için koltuğu yumruklayarak sevincimi dışa vuruyorum. 2-0 olunca da dayanamayıp gidip skoru söylüyorum, zaten ondan sonra skor söylemeye değecek maç olmuyor ama o günden sonra 3-0 olsa da uyandırmam artık. Ben koltuğa yayılıp yarı finalde oynayacağımız maçları düşünürken 2-1 oluyor skor, biraz geriliyorum ama diyorum ki "eşşek değillerdir Bordeaux maçından ders çık..." nerdeyse düşüncemi tamamlamadan 2-2ye geliyor. Sonra Hasan Şaş giriyor göbeğiyle, enteresan işler oluyor. 2-3'den sonrasını anımsamıyorum, sessiz sessiz küfür ettiğimi, doğum günümün zehir olduğunu, formamı atkımı sinirden çıkartıp attığımı, bileti yırtasım geldiğini hatırlıyorum. Yatarken babamın seslenip maç ne oldu sorusuna verdiğim skor cevabından sonra "yok anasının gözü(evet küfür değil)" diyerek gözlerinin açıldığını hatırlıyorum.
Sezonun kalanına dair inancım da gidiyor, takıma küsüyorum resmen. Maçları izlemeye bloga yazmaya devam ediyorum ama aynı tadı vermiyor. Aslında bu yazıyı yazmamın bütün nedeni de bu: Galatasaray o günden beri aynı tadı vermiyor. Ligin geldiği halden sonra da artık istese de verebilecek gibi durmuyor.
O günün ve maçın bana tek bir faydası oluyor. Artık, Galatasaray'ı kendi önüme koymuyorum, hayatımın önemli bir yerini işgal etse de ilk önceliği yapmıyorum, kendimi o kadar da yıpratmaya değmediğini anlıyorum. O günden sonra yavaş yavaş her şeyin göründüğü gibi olmadığını öğreniyorum. Yani o gün gerçek anlamda büyüyorum.
